Eens was de op Curaçao geboren Edison heer en meester op de Wallen. Hij verkocht er drugs en was zwaar verslaafd. De coronatijd veranderde alles. Drugs waren schaars, er viel weinig te dealen. Om hem heen maakte het virus veel slachtoffers. Edison besloot: deze dans wil ik ontspringen.

Hij kickte af, op eigen kracht. Met groot vertrouwen in God. Elke nieuwe dag start met dezelfde Psalm. ‘Even though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil, for You are with me.’

Voor de foto wandelen we door de stad. Edison wijst mij de plekken waar hij gebruikte. Ook in de kerk, op de achterste banken. Nu lopen we over het gang- pad naar voren. Edison met zijn voetbalshirt aan, van Ajax, die andere god.

De foto maken we uiteindelijk achter Centraal, bij het IJ, een plek die hij fantastisch vindt. We nemen afscheid. ‘Boks ouwe’, zegt Edison.

Momenteel maak ik een analoge portrettenserie van mensen in Amsterdam die niet of nauwelijks een netwerk hebben. Daarbij stel ik aan hen de vraag: hoe wil je herinnerd worden? Over de ontmoeting schrijf ik ook een kort verhaal.

Het fotoproject heet ‘Walk of Life’ en is verbonden aan de gelijknamige stichting. Walk of Life verzamelt levensverhalen van mensen die in onze samenleving niet zo snel gezien worden. Het opgeschreven verhaal is een bewijs van bestaan, samen met het portret. Ik vind het belangrijk dat we oog hebben voor elkaar, in een samenleving die steeds individualistischer wordt.