Dit zelfportret schoot ik vlak nadat we onze hond, Layla, in hebben laten slapen. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik lang heb getwijfeld om deze in te zenden. “Kwetsbaarheid tonen mag best vaker bij mannen” zei een goede vriendin van me. En precies daarom heb ik het toch ingezonden. Ik schaam me helemaal niet voor mijn emoties en het verdriet, maar toch wordt er vaak onderling lacherig over gedaan onder mannen. Of de welbekende “stel je niet aan” wordt er tegenaan gegooid.

Verlies en verdriet is een universele emotie en iedereen verwerkt dit op een andere manier. Voor mij was er geen puurdere manier om dit vast te leggen dan deze foto.

Fotografie is voor mij een uitlaatklep, zowel creatief als emotioneel. En dus sloot ik me op in mijn studio, geen moeilijke set-ups of andere poespas. Gewoon ik en mijn camera. En het shirt waar hij in mijn armen langzaam weggleed, z’n kleine haartjes nog vastzittend in de stof.
Het shooten voelde als een soort therapie, waarmee ik het iets makkelijker een plekje kon geven. Al is het nog steeds ontzettend stil in huis en in de studio zonder hem.