Dit zelfportret verbeeldt een leven anno nu. Een leven inmiddels over de helft, maar nog vol ambities. Zoals de grens van jong-zijn steeds meer naar boven verschuift. Omdat we beter eten en gezonder leven. Terwijl in de onmiskenbare gelaatsgroeven tegelijkertijd de levenservaring tot dusver, inclusief tegenslagen, staat geëtst.

Een gezicht na vele omzwervingen toch weer al jaren blij en verschijnend in de provincie Noord-Holland. Met haar vlakke waterdoorkruiste polders de referentie voor Amerikanen als ze met Holland feitelijk The Netherlands bedoelen. Een vlak land ietwat verbonden met het uitgestrekte Amerikaanse continent.

Terwijl vandaag de dag, in een tijd van empathie en respect naar andere culturen, een herinnering leeft van de prachtige en ruige overzeese natuur. Waarin Winnetou en Old Shatterhand van Karl May hun avonturen beleefden. Want die woeste Apache heb ik altijd al willen zijn. Als jochie toentertijd levend naast de Surinaamse jungle. En wel meedogenloos, zonder aanzien des persoon, strijdend om macht. Als een kloeke krijger elke tegenstander verslaan op weg naar territoriumuitbreiding. Mijn tweede voornaam zogenaamd eer aandoen als ‘heerser over het volk’ (betekenis van Douwe – uit het Oud Germaans – volgens het Donald Duck kinderhandboek). En dat ook later, als tiener op Dushi Curaçao.

Of ben ik dat alles sowieso wel een beetje in werkelijkheid. Sijpelt bijkans de gekoesterde droom in mijn echte zachtaardige ego? En handelt niet elke machthebber soms onbaatzuchtig zonder enig eigenbelang? Om daarmee iets terug te mogen geven aan de wereld; vrijheid en gerechtigdheid koesterend.

Hoe dan ook, naar een Italiaans gezegde, passie is het enige waar ook een Hollandse man om herinnerd moet worden. Getuige dit roodachtige werk in olie, formaat 60 x 50 cm.