Wie: een (zelf)portret. Het portret staat voor alle mensen die het strand en de zee ter harte gaan. De een verzamelt schelpen en wieren- iemand noemde zichzelf een biologische jutter- een ander houdt het strand schoon en ik verzamel zeeglas. Op de afvalbak bij de opgang strand Heemskerk staat de leus: Doe mee, red de zee. Voor al die mensen wil mijn portret het Gezicht van nu zijn. Mijn portret is een directe verwijzing naar de kust van Noord-Holland, het strand en de zee, die we moeten koesteren.
De glasscherven zijn vastgelijmd op een glasplaatje, de achtergrond geel papier. Van het object -scherven op glasplaat- is een foto gemaakt. (zie inzending)

Zeeglas

Ik loop op het strand.
-het lege verlaten, winterstrand-
Het zand is bruin en hard,
bezaaid met schelpen, wit
en bolletjes stookolie, zwart
zwart als git.

Het geluid van de branding,
-rustgevend-
uitrollende golven.
De wind is fris.
Lopertjes op het strand
zoeken naar iets wat van hun gading is.

Ik loop op het strand.
Langs de duinen, zwaar
gehavend door de storm
met helmgras, hoog opgewaaid,
als opgestoken haar.
Erboven, laag zwevende meeuwen.

Ik loop langs het vloedwerk
-zichtbaar door schelpen, wieren
kapotgeslagen timmerwerk-
en zoek tussen al dat aanspoelsel
en overblijfselen van weekdieren
stukjes glas.

Zo loop ik op het strand van Castricum.
Heb meestal wel geluk.
Vind dan wat scherven,
voor het glasportret.

W/E/L