Verlaten stilte

Zoveel jaren­ van mijn leven heb ik gegeven
Zodat jij en de wereld me niet als te veel zouden beleven
Ik heb mezelf verdund en verkleind tot ik verstilde
En ik was wat iedereen van me wilde
En ik gunde je alles, maar mezelf niet genoeg
En nu is het genoeg want ik ben ziek van het doen alsof
En het acteren van mijn blikken en woorden
Mijn mimiek en alles wat ik mezelf aan heb moeten leren
Om te overleven in een wereld die mij niet begrijpt
En het blijkt dat ik mezelf heb weg gewassen in een poging
meer bij jou te passen
Ik heb mezelf verlaten en verloren in een poging erbij te horen
Maar ik hóór er niet bij en jij ook niet bij mij…

En wat heb ik nou eigenlijk bereikt met mijn toneel?
Ik hoop slechts dat men om míj́ van mij houden wil
En ik vertrouwde de warmte niet en dat bleek ook juist
Want zonder mijn masker was ik niet langer thuis
Dus ik sjouwde mijn schijngelaat met mij mee tot ik bezweek
En dat leek het einde maar het bleek een begin
En ik win mezelf terug en voel me groeien en bloeien zoals ik ooit bloeide
Daar waar voorheen slechts tranen vloeiden.
En kan mij het boeien wat je van me vindt?
Ik wil alleen het kind in mij bevrijden
Het masker kan mij niet meer verleiden en
ik wil mezelf nooit meer verliezen in mijn zilte verdriet
Want ik vond mezelf terug
Zodra ik mijn stilte
verliet