Ik leerde Olivier Locadia kennen op mijn 14e op de middelbare school in Amsterdam Noord. Destijds al een fascinerende jongen met een eeuwige glimlach op zijn gezicht maar Olivier van Curaçaose ouders, groeide op in Amsterdam bij zijn drugsverslaafde moeder. Een zware periode in zijn leven die hij aan zijn tomeloze positieve energie op te maken, diep had weggestopt, vandaar dat ik juist dit portret van hem wou schieten, een portret waar mijn altijd goedlachse vriend zich openstelde aan een diep gesprek over zijn herkomst en de camera.

Het gezin woonde eerst in een slechte buurt in Amsterdam Oost, daarna verhuisde Olivier met zijn moeder, broertje en zusje naar Amsterdam Noord. “Daar bleef zij gewoon steeds vaker weg. Op een gegeven moment werd het steeds heftiger en moesten de buren ook inspringen. Dan was er gewoon vaak niemand voor een lange tijd.” Als Locadia’s pleegvader daarachter komt, neemt hij Olivier en zijn broertje en zusje terug mee naar Oost. “Hij is de vader van mijn broertje en zusje, dus hij is eigenlijk mijn stiefvader.”

Er zijn veel tranen gevloeid tijdens zijn pubertijd. “Ik zat elke keer maar te wachten als kind tot zij terugkwam, in de hoop dat ik weer met haar mee kon”, vertelt Olivier. “De tijden dat ze terugkwam werden steeds langer en op een gegeven moment had ik zoiets van: ik moet haar loslaten want ik word gek van het wachten.” Hij besluit zich emotioneel van haar los te koppelen. “Niet meer over nadenken of met haar bezig zijn.”

Inmiddels is zijn moeder overleden, haar kon en kan hij niets vragen en zijn vader is een muzikant uit Curaçao die een korte affaire met zijn moeder had, waaruit Olivier is voortgekomen maar over zijn voorouders heeft hij nooit met hem gesproken. Wat Olivier betreft liggen zijn wortels dan ook in Amsterdam.

Olivier Locadia; een gezicht en verhaal uit Noord-Holland