Mijn dierbare vriendin Leila verschuilt zich meestal achter een zonnebril om iemand niet in de ogen te hoeven aankijken en dat terwijl ze graag een muze zou willen zijn van een kunstenaar. Ze blijft liever op de achtergrond, zegt ze. Maar toen wij samen bij een herdenking waren, de zon op haar gezicht scheen en wij in stilte elkaar aanstaarde dacht ik: dit gezicht moet ik gaan schilderen. Want, met zo’n blik en die zonnebril trok ze juist alle aandacht en kon ik alles in haar brilglazen lezen over haar. Mijn vriendin Leila die het stoer vindt om niet te lachen. Maar als zij ergens binnenkomt trekt ze evengoed alle aandacht door haar houding. Deze blik wilde ik vastleggen. Vooral ook omdat er nog steeds te weinig vrouwen van kleur zichtbaar zijn.
Ik wilde haar zichtbaar maken door haar Georgische onzichtbare blik. Een vrouw, moeder en vriendin uit Noord-Holland (acryl op doek).