Waar ‘Gele poten’ gaat over vervreemding, ‘Groepsfoto’ over de mens zien een groter abstract geheel en ‘Thundercat in Paradiso’ over toevallige verbinding, zoomt deze plaat ‘IJspret’ in op interactie en vakmanschap, in het werk van ambtenaren.

Schutterstukken zijn visualisaties van de mens van toen en het werk. Ook ‘Groepsfoto’ en ‘IJspret’ zijn zulke visualisaties, maar dan met mensen van nu. Schuttersstukken waren steeds een onderzoek naar compositie, interactie, verhaal. ‘Groepsfoto’ heeft een ‘klassieke’ ‘we-gaan-officieel-op-de-foto’ opstelling, terwijl ik bij ‘IJspret’ een vrije compositie heb gekozen om interactie van mensen in een groep te verbeelden.

De nadruk op leiderschap, ook nu een populair thema, zit niet in deze plaat, omdat het hier over alle ambtenaren en hun vakuitoefening gaat. De metaforen leren schaatsen en vogelen tonen het samen onder de knie krijgen van vaardigheden. Hoewel voor veel van ons het werk steeds virtueler wordt is het belangrijk te blijven bedenken dat het vakmanschap niet alleen in ons hoofd zit, maar juist ook in ons lijf. Het is niet een vooral individueel gebeuren, de oefening is samen, vaak in de praktijk van het werk. Het belang van die oefening, de discipline, is geplaatst boven het nu soms wat overgewaardeerde idee van talent. Op de horizon de stad Amsterdam waar ambtenaren voor en in werken. Je kunt niet precies zien wanneer je op te plaat te maken hebt een ambtenaar of wanneer je burgers ziet, dat is ook in de praktijk vaak zo; een deel is overigens in de praktijk altijd herkenbaar, bijvoorbeeld doordat zij een uniform dragen of net als de schutters attributen. De figuren zijn losjes gebaseerd op echte collega’s; ik sta er zelf ook op.