‘Gele poten’ is een vanitas groepsportret. De personen op het werkje zitten in een eigen echokamer, eigen bubbel. In de ban van zichzelf (spiegel, echo) en telefoon. Zo evolueert de mens verder. De vrijwel onbewaakte eieren gaan lijken op en vierkante gebarste telefoon, de armen zijn niet meer nodig om zelf expressie want de telefoon is genoeg. De gele poten zijn van de kleine mantelmeeuw die anders dan de grote mantelmeeuw te herkennen is aan gele poten. Het kleine werk is gemaakt als flow of consciousness na het lezen van het boek Narcism van Isolde Charim, met potlood, ecolinestift, aquarel(potlood) op papier, a4.