Portret van de 27-jarige Clementine (zij/haar), die zich identificeert als disabled, autistisch, lesbisch en polyamoureus. Na twee jaar geen vaste verblijfplaats te hebben gehad heeft Clementine eindelijk een eigen huis. In de tijd dat ze thuisloos was, kon ze twintig nachten per maand op opvangplekken slapen. Voor de overgebleven nachten moest ze zelf iets verzinnen. ‘Soms sliep ik bij vrienden, maar meestal ging ik uit; zo kwam ik de nacht door. Harddrugs gebruikte ik niet, maar ik flirtte met mannen zodat zij me op een drankje trakteerden. Ik nam altijd wodka-Red Bull om wakker te blijven. Ik kende veel dakloze jongeren die het ook zo aanpakten. Dat is veiliger dan in het donker op straat slapen. In de Amsterdamse Reguliersdwarsstraat sloot Club NYX soms pas om 9 uur ’s ochtends. Dat was perfect voor mij, want daarna kon ik naar de dagopvang, die om 10 uur opende. Daar kon ik dan douchen.’ In deze periode vertelde Clementine aan niemand dat ze dakloos was. ‘Als mensen het weten, word je vaak als vuil behandeld.’