Winter I

Traag kleurt mijn wereld goud en somber
Het zilver weerspiegelt in de lucht en als ik zucht
wolkt mijn adem in de kou van de morgen
De warmte van de zon zit gevangen in de bladen
Die steeds meer en sneller naar beneden dalen
En daar op de grond kondigen zij het donker aan

Ik maak me zorgen
Mijn winters hart laat een traan
En droefgeestig kijk ik mijn koude aan
De vorst moet nog komen

Met het verkleuren van het leven en ontwarmen van de dag
Raakt ook mijn ziel van slag
Ik werp mijn schaduw langer en ik ben bang
dat het licht mij niet meer vinden kan

Ik wil niet steken in het seizoen van afwezigheid
van stilte, kou, en niets
Het duister heeft mijn hart gevonden
En het voelt alsof het vriest