Dit ‘pseudozelfportret’ is een ode aan mijn moederlijn. Een hulde aan minstens vier generaties van puur Amsterdamse vrouwen die de bouwstenen vormen van mijn mitochondriaal DNA.
Zij vochten op subtiele wijze voor hun eigen plek, binnen het stramien van hun tijd, met de bescheiden middelen die in hun bereik lagen. Zij zullen de geschiedenisboeken niet halen, doch hadden ze een intense innerlijke kracht, uitzonderlijke gaven en verzwegen idealen. Ter erkenning van deze alledaagse heldinnen, verweef ik hen in deze ‘cyanofotocollage’ met twee historische vrouwen die hard moesten werken om hun talenten te verwezenlijken in de gesloten mannenwereld van de wetenschap en de kunst.

Op mijn beurt probeer ook ik mijn plek op deze wereld te vinden, met de mogelijkheden en moeilijkheden van de huidige tijd. Hoe langer ik mijn eigen levenspad bewandel, hoe sterker ik realiseer dat ik via mijn genetische en emotionele erfenis onlosmakelijk verbonden ben aan het Amstelland waar ik geboren en opgegroeid ben. Voor altijd verstrengeld met de kleine geschiedenis van mijn familie, en via hen met de grote geschiedenis van de mensheid.

Wij zijn ieder een uniek geheel, zowel meer als minder dan de afzonderlijke genetische delen waaruit we zijn opgebouwd. Hoe bouw jij voort op dit erfgoed? Hoe gebruik jij het verleden om de toekomst mooi te maken?